No-code – co to jest?

No-code to podejście do tworzenia aplikacji i automatyzacji, w którym całość budowania odbywa się w środowisku wizualnym, bez pisania kodu. Użytkownik składa rozwiązanie z gotowych elementów, takich jak formularze, tabele, reguły i przepływy pracy, i konfiguruje je za pomocą ustawień, formuł oraz przeciągania. Do stworzenia działającej aplikacji nie potrzebuje więc umiejętności programistycznych.

Największą zmianą, jaką przynosi no-code, jest przesunięcie tworzenia narzędzi tam, gdzie najlepiej znane są procesy. Osoby z działów biznesowych mogą zbudować potrzebną aplikację samodzielnie, zamiast zgłaszać zlecenie do IT i czekać na jego realizację.

Jak działa no-code?

Platforma no-code dostarcza gotowe klocki i przejmuje całą warstwę techniczną: przechowywanie danych, logowanie, uprawnienia, uruchamianie aplikacji i jej działanie w przeglądarce. Twórca projektuje wygląd formularzy i ekranów, określa, jakie dane mają być zbierane, oraz opisuje proces, np. kto ma zatwierdzić wniosek i co dzieje się po akceptacji. Logikę zapisuje w formie wizualnych reguł albo formuł podobnych do tych z arkusza kalkulacyjnego. Gotowe konektory pozwalają połączyć aplikację z innymi systemami, na przykład z pocztą lub systemem księgowym, również bez programowania.

Co daje no-code?

Przede wszystkim szybkość. Prostą aplikację można zbudować i uruchomić w dniach, a nie miesiącach, co pozwala od razu reagować na potrzeby zespołu. Zmiany są równie łatwe: gdy proces się zmienia, osoba, która go zna, może zmodyfikować aplikację bez tworzenia zlecenia i czekania w kolejce. Rozwiązanie jest też lepiej dopasowane do pracy zespołu, bo powstaje z myślą o konkretnym procesie, a nie o ogólnym schemacie z gotowego programu.

No-code odciąża również dział IT, który może skupić się na złożonych projektach, a nie na drobnych aplikacjach dla poszczególnych działów. Firma zyskuje przy tym możliwość porządkowania procesów, które dotąd działały w rozproszonych arkuszach kalkulacyjnych i mailach.

Zastosowania no-code

Z no-code korzystają najczęściej pracownicy działów takich jak finanse, HR, zakupy czy administracja. Typowe zastosowania to:

  • aplikacje do obsługi procesów, np. wnioski, zgłoszenia i akceptacje,
  • rejestry i bazy danych zastępujące rozproszone arkusze kalkulacyjne,
  • formularze elektroniczne zbierające dane od pracowników lub klientów,
  • automatyzacje powtarzalnych czynności, takie jak powiadomienia i przekazywanie danych między systemami,
  • panele z podsumowaniem danych i raportami.

Kiedy no-code sprawdza się najlepiej?

No-code jest najmocniejszy tam, gdzie chodzi o aplikacje wspierające procesy biznesowe: obieg wniosków i dokumentów, zbieranie i przetwarzanie danych, akceptacje i powiadomienia. To obszary, w których liczy się dopasowanie do sposobu pracy firmy i możliwość szybkiego wprowadzania zmian, a nie nietypowe rozwiązania techniczne.

W większych organizacjach dobrze sprawdza się model, w którym dział IT ustala zasady dotyczące bezpieczeństwa, uprawnień i integracji, a zespoły biznesowe budują aplikacje w tych ramach. Dzięki temu firma zachowuje kontrolę nad danymi, a jednocześnie korzysta z zaangażowania osób, które znają procesy najlepiej. Przy bardzo specjalistycznych potrzebach, wykraczających poza to, co oferują gotowe elementy, rozwiązania no-code można łączyć z innymi systemami przez integracje.

No-code a low-code

Oba podejścia mają ten sam cel: szybciej dostarczać aplikacje, ale różnią się miejscem, w którym pojawia się kod. W no-code nie pisze się go wcale, więc całość tworzy się w środowisku wizualnym i jest ona dostępna dla osób bez wiedzy technicznej. Low-code dopuszcza dopisanie kodu tam, gdzie gotowe elementy nie wystarczają, co daje większą elastyczność, ale zwykle wymaga też pewnej znajomości programowania. W praktyce granica bywa płynna, a wiele platform łączy oba podejścia.